Sos chrzanowy z jabłkami – kuchnia podkarpacka

Sos chrzanowy z jabłkami – kuchnia podkarpacka

Lokalizacja: Osobnica, gmina Jasło, powiat jasielski

Jajka z chrzanem to pasta czy też sos podawany z chlebem i wędliną, doskonale znany w całym naszym regionie. Przygotowuje się go najczęściej wiosną. W wielu domach jest nieodłącznym elementem wielkanocnego stołu. W Osobnicy koło Jasła danie to przygotowuje się z dodatkowym składnikiem, którym są jabłka. Ich smak sprawia, że sos ma lekko słodko-kwaśny smak. Ta ożywcza nuta jest ciekawym urozmaiceniem i bardzo przypadła mi do gustu. Dodatkowym atutem sosu chrzanowego z jabłkami jest łatwość jego przygotowania i niewielka liczba składników, które zwykle mamy w domu. Ten specjał nie wymaga żadnej specjalnej okazji, dlatego polecam wypróbować go już dziś :)

Przepis Pani Zofii Budziak z Koła Gospodyń Wiejskich w Osobnicy pochodzi z publikacji „Smaki Nowej Galicji”.

Sos chrzanowy z jabłkami – kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 5 ugotowanych jajek
• 2 jabłka
• 3 łyżki tartego chrzanu (surowego lub ze słoiczka)
• 4 łyżki śmietany
• 1 mały jogurt naturalny
• sok z cytryny
• 1/2 łyżeczki cukru
• sól

Jajka gotujemy na twardo, obieramy i ścieramy na tarce o drobnych oczkach. Jabłka obieramy i ścieramy na tarce o grubych oczkach. Jeśli są bardzo winne, lekko je odciskamy. Śmietanę, jogurt, sok z cytryny (nie jest niezbędny), sól i pół łyżeczki cukru mieszamy ze sobą, po czym łączymy wszystkie składniki sosu. Chłodzimy.

Sos chrzanowym podajemy z chlebem i wędlinami.

Sos chrzanowy z jabłkami – kuchnia podkarpacka

Więcej podkarpackich specjałów znajdziecie w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA

Zapraszam :)

 

 

 

Cebula w oleju konopnym – kuchnia podkarpacka

Cebula w oleju konopnym – kuchnia podkarpacka

Lokalizacja: Wiązownica, gmina Wiązownica, powiat jarosławski

Wiązownica to miejscowość położona nad Sanem, w której tradycje kulinarne silnie wiążą się z historią regionu. Niegdyś uprawiano tu konopie, z których wytwarzano liny niezbędne na łodziach i barkach płynących Sanem na północ, w kierunku Bałtyku. Prawdopodobnie z powodu tych upraw olej konopny jest w tym regionie od dawna niezwykle popularny. Wiele dań wigilijnych podawanych tu od pokoleń zawiera ten właśnie składnik. Na przykład na bazie oleju konopnego robi się tu zasmażkę do wigilijnych zup grzybowych. W Wiązownicy podaje się też danie, którego być może nie zjecie nigdzie indziej – jest do gotowana, pokrojona w plasterki cebula, podawana na zimno z olejem konopnym. Na wigilijnym stole cebula pełni rolę sałatki do ryb lub dodatku do chleba. Cebula jest miękka, ale jednocześnie jędrna. Ma łagodny, słony smak, podkreślony olejem. Danie jest bardzo proste, ale równocześnie niepowtarzalne i trudno je porównać z jakimś innym. Polubiłam ten smak od pierwszego razu i rozumiem dlaczego niektórzy czekają na cebulę w oleju konopnym cały rok :)

Cebula w oleju konopnym – kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 6 cebul
• 1,5 łyżki soli
• 5 łyżek oleju konopnego

Cebulę przygotowujemy co najmniej kilka godzin przed podaniem, żeby nabrała smaku.

W garnku zagotowujemy około 2 litry wody, którą solimy. Cebulę obieramy i kroimy w plasterki grubości około 0,5 cm. Do gotującej się wody wkładamy cebulę i gotujemy 12 minut. Po tym czasie cebulę odcedzamy i lekko wyciskamy z niej wodę. Do ostudzonej cebuli dodajemy olej konopny, lekko solimy i mieszamy. Cebulę przechowujemy w lodówce.

Cebula w oleju konopnym – kuchnia podkarpacka

Więcej niepowtarzalnych przepisów z Podkarpacia znajdziecie w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA.

Zapraszam :)

Pasta z bobu – kuchnia podkarpacka

Pasta z bobu – kuchnia podkarpacka

Lokalizacja: Przysieki, gmina Skołyszyn, powiat jasielski

Pasta z bobu to sposób gospodyń z Przysiek na smaczne smarowidło do chleba. Ugotowany i zmielony bób uciera się z masłem i doprawia przyprawami. Pasta ma intensywny posmak bobu, lecz jeśli zabraknie Wam w niej ostrości, możecie dodać surowy ząbek czosnku. Taka pasta to miła odmiana od zwykłego masła. Można na nią położyć plasterki kiszonego ogórka albo paprykę.

Przepis Koła Gospodyń Wiejskich z Przysiek pochodzi z publikacji „Tradycyjne potrawy Gminy Skołyszyn”.

Pasta z bobu – kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 500 g bobu
• 100 g miękkiego masła
• sól
• pieprz
• majeranek
• natka pietruszki

Bób wrzucamy na gotującą się posoloną wodę i gotujemy do miękkości (zwykle 3-5 minut, trzeba sprawdzać). Obieramy, studzimy i mielimy w maszynce. Do boby dodajemy miękkie masło i ucieramy razem. Doprawiamy solą, pieprzem i majerankiem. Na koniec dodajemy posiekaną natkę pietruszki. Pastę można zaostrzyć czosnkiem. Smarujemy nią chleb.

Pasta z bobu – kuchnia podkarpacka

Więcej przepisów na regionalne specjały znajdziecie w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA

Zapraszam :)

 

Chrzan z jabłkiem i selerem – kuchnia podkarpacka

Chrzan z jabłkiem i selerem – kuchnia podkarpacka

Lokalizacja: gmina Kolbuszowa, powiat kolbuszowski

Jedną z charakterystycznych cech tradycyjnej kuchni naszego regionu jest zastępowanie podstawowych składników niektórych potraw zupełnie innymi, często tańszymi lub łatwiej dostępnymi, produktami. W myśl tej idei kasza jęczmienne udaje mięsny farsz w pierogach, ukiszone ziemniaki grają rolę kwaśnej kapusty, a z ugotowanych jajek robimy żółty ser. Tym razem prezentuję danie, w którym seler zastępuje gotowane jajka. W połączeniu z marynowanym chrzanem, jabłkiem i śmietaną oraz doprawione solą, cukrem i dokwaszone sokiem z cytryny, danie przypomina typowy chrzan jajeczny. I podobnie jak swój pierwowzór doskonale pasuje do wędlin, gorących mięs i chleba. Chrzan z jabłkiem i selerem może być ciekawą alternatywą dla tych, którzy nie mogą lub nie chcą jeść jajek, a brakuje im tego ostrego smaku chrzanu jajecznego.

Przepis Pani Janiny Olszowy pochodzi z „Ziemi Kolbuszowskiej” nr 3/198.

Chrzan z jabłkiem i selerem – kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 1 duże kwaśne jabłko
• pół selera
• 1 słoiczek startego chrzanu (marynowanego)
• 1 łyżka soku z cytryny
• 2 łyżki śmietany
• 1 płaska łyżeczka cukru
• sól do smaku (około 1 łyżeczki)

Jabłko obieramy i ścieramy na tarce o drobnych oczkach. Skrapiamy je sokiem z cytryny i mieszamy z marynowanym chrzanem. Dodajemy oczyszczamy i starty na tarce o drobnych oczkach seler. Dodajemy śmietanę i doprawiamy sałatkę cukrem oraz solą. Ze względu na łagodny smak selera sałatkę trzeba dobrze doprawić i dokwasić sokiem z cytryny.

 

 

Więcej regionalnych dań

Znajdziecie w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA

Zapraszam :)

 

 

Smarowidło z jabłkiem - kuchnia podkarpacka

Smarowidło z jabłkiem - kuchnia podkarpacka

Lokalizacja: Równe, gmina Dukla, powiat krośnieński

W naszej lokalnej kulturze smalec traktowany był jako wyjątkowo wartościowy specjał. W skromnej chłopskiej kuchni chleb ze smalcem był przysmakiem, na który mało kto mógł sobie pozwolić. Ponieważ sam w sobie smalec nie ma zbyt intensywnego smaku, na kromce ze smalcem kładziono plastry cebuli albo kiszone ogórki. Z czasem już podczas wytapiania smalcu zaczęto dodawać różne dodatki wzbogacające jego smak. W Równem koło Dukli do wytapianego smalcu dodawano posiekaną cebulę oraz starte jabłko, a na koniec smarowidło doprawiano solą i pieprzem. Kwaśne jabłko nadawało smalcowi nutkę orzeźwienia, która doskonale komponowała się z lekko słodką cebulką i odrobiną soli. W połączeniu ze swojskich chlebem takie smarowidło nadal uchodzi za rarytas i ma swoich wiernych fanów.

Przepis znalazłam w publikacji Gminy Dukla pt. „Dukielskie specjały. Kto, gdzie i jak”.

Smarowidło z jabłkiem - kuchnia podkarpacka

Smarowidło z jabłkiem - kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 1 kg słoniny surowej
• 1 duża cebula
• 1 duże kwaśne jabłko
• 1 łyżeczka soli
• pieprz

Słoninę kroimy w drobną kosteczkę i wytapiamy na niewielkim ogniu w szerokim rondlu. Po wytopieniu, kiedy powstaną złociste skwarki, dodajemy pokrojoną w kostkę cebulę. Kiedy cebulka również zacznie się rumienić, dodajemy jabłko starte na tarce (można je zetrzeć razem ze skórką). Smażymy wszystko przez kilka minut i doprawiamy solą oraz pieprzem.

Gorący smalec przekładamy do mniejszych naczyń i odstawiamy w chłodne miejsce, żeby się ściął. Smarowidłem smarujemy chleb i podajemy z kiszonym ogórkiem lub chrzanem i jajkiem.

Smarowidło z jabłkiem - kuchnia podkarpacka

Smarowidło z jabłkiem - kuchnia podkarpacka

Więcej przepisów na swojskie dania znajdziecie w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA

Zapraszam :)

 

Sałatka z grzybów – kuchnia podkarpacka

Sałatka z grzybów – kuchnia podkarpacka

Lokalizacja: gmina Pruchnik, powiat jarosławski

W okolicach Jarosławia jesienią grzyby przerabia się na różne sposoby i pasteryzuje w słoikach, żeby również zimą można było korzystać z bogactwa tutejszych lasów. Zazwyczaj są to grzyby marynowane w occie, ale w tym regionie często przygotowuje się również grzyby w różnego rodzaju sosach, zwanych gdzieniegdzie omastami. Działające w okolicach Pruchnika Koło Gospodyń Wiejskich „Pruchniczanki” w publikacji „Smaki Ziemi Jarosławskiej. Historia miejsca i tradycje dawnych lat” podzieliło się przepisem na sałatkę z grzybów, do której sos powstaje z duszonych z cebulą grzybów oraz przecieru pomidorowego i ketchupu. Ten ostatni składnik świadczy o tym, że przepis nie jest bardzo stary, jednak grzybki są tak smaczne, że warto go wypróbować. Jeżeli do przygotowania dania użyjemy młodych małych grzybków (prawdziwki, podgrzybki, kozaki), otrzymamy typową chrupiącą sałatkę. Jeśli użyjemy dużych starszych grzybów o miękkim miąższu, powstanie nam gęsty grzybowy sos. Tak przygotowane grzybki można jeść i na gorąco i na zimno, a najlepiej smakują z kromką swojskiego chleba.

Sałatka z grzybów – kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 1 kg grzybów leśnych
• 1 duża cebula
• 200 g przecieru pomidorowego (mały słoik)
• 100 g ketchupu
• sól
• pieprz
• 6 łyżek oleju

Grzyby oczyszczamy i kroimy na kawałki, Cebulę obieramy, kroimy w kosteczkę i podsmażamy na oleju soląc ją lekko. Kiedy cebula zmięknie, dodajemy grzyby i smażymy je – długość smażenia zależy od rodzaju grzybów i wielkości kawałków. Kiedy grzyby są gotowe dodajemy przecier, ketchup i doprawiamy całość solą oraz pieprzem. Grzyby przekładamy do wyparzonych słoików, zakręcamy je i pasteryzujemy 15 minut.

Sałatka z grzybów – kuchnia podkarpacka

Sałatka z grzybów – kuchnia podkarpacka

Więcej podkarpackich specjałów w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA

Zapraszam :)

 

Szpinak ze szczawiem – kuchnia galicyjska

 Szpinak ze szczawiem – kuchnia galicyjska

Lokalizacja: Lwów

Wielbicieli szpinaku z patelni namawiam do wypróbowania bardziej wykwintnej wersji tego specjału. Według lwowskiego przepisu sprzed 200 lat szpinak i szczaw w równych ilościach należy poddusić na maśle, odparować i oprószyć mąką. Po dolaniu bulionu i dodaniu śmietany otrzymamy smaczny dodatek o intensywnie kwaśnym smaku. Przyprawiony solą i pieprzem urozmaici on gorące dania, a według mnie sprawdzi się również podany z makaronem.

Przepis pochodzi z wydanej we Lwowie początkiem XIX wieku „Książki kucharskiej dla użytku w domach miejskich i pańskich. Jasna i dokładna nauka sporządzania potrwa mięsnych i postnych, zawierająca znaczny zbiór niezawodnych przepisów (…)”. Jak to bywa ze starymi przepisami, był on nieco nieprecyzyjny, dlatego zastrzegam, że poniższe proporcje zostały opracowane przeze mnie.

Szpinak ze szczawiem – kuchnia galicyjska

Składniki na 2 małe porcje:

• 1 talerz liści szpinaku (zielone świeże liście)
• 1 talerz szczawiu
• 2 łyżki masła
• 1 łyżka mąki pszennej
• około 1 szklanki bulionu
• 2-3 łyżki gęstej śmietany
• sól, pieprz

Ze szpinaku i szczawiu odrywamy ogonki. Liście myjemy i osuszamy. Na patelni roztapiamy masło, po czym na wolnym ogniu dusimy i odparowujemy liście. Szczaw zrobi się brązowy, a szpinak pozostanie ciemno zielony. Liście oprószamy mąką i chwilę smażymy, po czym dolewamy bulion, a kiedy danie zacznie gęstnieć dodajemy również gęstą śmietanę. Doprawiamy do smaku solą i pieprzem. Podajemy na gorąco.

Szpinak ze szczawiem – kuchnia galicyjska

Po więcej regionalnych przepisów

w tym przepisów kuchni galicyjskiej

zapraszam do zakładki

KUCHNIA PODKARPACKA :)

 

Jajka w sosie szczawiowym – kuchnia galicyjska

Jajka w sosie szczawiowym – kuchnia galicyjska

Lokalizacja: Lwów

Przeglądając książkę kucharską wydaną w XIX wieku we Lwowie, a później w Rzeszowie, często trafiam na dania ze składników, które kiedyś były powszechne, a dzisiaj z różnych powodów trudno je kupić, znaleźć, czy upolować. Przykładem mogą być raki, bekasy albo salsefia. W książce znalazły się też dania z prostych składników, które podaje się na sposoby już dzisiaj zapomniane. Jednym z nich są jajka zapiekane w sosie szczawiowym. Danie efektowne, smaczne, a zarazem tanie i łatwe w wykonaniu. Jednym ze składników sosu szczawiowego są szampiony, co – jak udało mi się ustalić – oznacza pieczarki polne. Ponieważ o pieczarki polne również dzisiaj trudno, proponuję zastąpić je zwykłymi pieczarkami. W oryginale przepis jest zwięzły i mało precyzyjny, dlatego został przeze mnie opracowany. Bardziej dociekliwym polecam bezpośrednie źródło :)

Oryginalny przepis pochodzi z „Książki kucharskiej dla użytku w domach miejskich i pańskich. Jasna i dokładna nauka sporządzania potrwa mięsnych i postnych, zawierająca znaczny zbiór niezawodnych przepisów (…)”.

Jajka w sosie szczawiowym – kuchnia galicyjska

Składniki:

• 2 duże garście szczawiu
• 8 pieczarek
• 1 cebula
• 250 ml bulionu
• 4 łyżki masła
• 2 łyżki mąki pszennej
• sól
• 2 jajka

Szczaw płuczemy, obrywamy łodyżki i drobno go kroimy. Pieczarki myjemy i kroimy w kosteczkę. Obraną cebulę również kroimy w kosteczkę. W niewielkim garnku z grubym dnem rozpuszczamy 2 łyżki masła i podsmażamy w nim cebulę i pieczarki, po czym dodajemy pokrojony szczaw. Smażymy razem kilka minut.

W rondelku roztapiamy 2 łyżki masła i dodajemy do niego 2 łyżki mąki pszennej. Kiedy mąka zacznie się lekko rumienić wlewamy bulion. Chwilkę razem gotujemy, po czym sos przelewamy do szczawiu i doprawiamy solą. Całość gotujemy jeszcze chwilkę, a w tym czasie rozgrzewamy piekarnik do 200 stopni C (grzałka góra dół lub termoobieg). Gorący sos szczawiowy przekładamy do 2 niezbyt głębokich miseczek, które nadają się do pieczenia w piekarniku (mogą też być głębokie, ale niewielkie kokilki). Na wierzch wybijamy po 1 jajku, które lekko solimy. Do dekoracji można użyć smażonych pieczarek. Miseczki wstawiamy do piekarnika i pieczemy do ścięcia białka. Zgodnie z przepisem żółtko powinno zostać częściowo płynne. Może to zająć od kilku nawet do 15 minut – w zależności od głębokości naczynia i piekarnika. Jajka w sosie szczawiowym podajemy gorące.

Jajka w sosie szczawiowym – kuchnia galicyjska

Jajka w sosie szczawiowym – kuchnia galicyjska

 Po więcej regionalnych przepisów

w tym przepisów kuchnia galicyjskiej

zapraszam do zakładki

KUCHNIA PODKARPACKA :)

 

 

 

Chrzan w zalewie – kuchnia podkarpacka

Chrzan w zalewie – kuchnia podkarpacka

Korzeń chrzanu to obowiązkowy element wielkanocnego koszyczka. Czasem jednak kupujemy go więcej, niż rzeczywiście jesteśmy w stanie zjeść w czasie Świąt. Przechowywany w warunkach domowych korzeń chrzanu szybko staje się suchy i łykowaty. Można jednak przedłużyć jego przydatność ścierając go na tarce i zalewając odpowiednio przygotowaną zalewą. Taki chrzan nada się później do ćwikły, białego barszczu czy pasty jajecznej.

Przepis na chrzan w zalewie podaję za Kołem Gospodyń Wiejskich Wysoka Strzyżowska Dół (Gmina Strzyżów), który opublikowano w „Czarnorzecko-strzyżowska Kraina Smaków. Tradycyjne przepisy Kół Gospodyń Wiejskich z terenu działania Stowarzyszenia Czarnorzecko-Strzyżowska Lokalna Grupa Działania". Proporcje zalewy podano dla kilograma chrzanu, jednak łatwo przełożyć je na mniejsze ilości. Jeden większy korzeń waży około 100 g, więc zalewę przygotowujemy z 1/10 składników. Taka ilość startego chrzanu w zalewie zajmie jeden mały słoiczek.

Chrzan w zalewie – kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 1 kg chrzanu
• 2 szklanki wody
• 1/2 szklanki cukru
• 1/2 szklanki octu 10%
• 1/2 łyżeczki soli

Podane składniki (poza chrzanem) mieszamy i zagotowujemy. Chrzan ścieramy na drobnej tarce i przekładając go porcjami do miski stopniowo zalewamy przygotowaną zalewą. Na końcu całość mieszamy, przekładamy do słoiczków, zamykamy i odstawiamy w chłodne miejsce lub do lodówki.

Chrzan w zalewie – kuchnia podkarpacka

Chrzan w zalewie – kuchnia podkarpacka

Więcej podkarpackich specjałów w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA

Zapraszam :)

 

 

Cebula duszona z pomidorami – kuchnia podkarpacka

 

Cebula duszona z pomidorami – kuchnia podkarpacka

Pamiętacie tę scenę z „Konopielki”, kiedy dziadek zachwyca się widząc obiad przygotowany przez „uczycielkę”? Wdycha zapachy kuchenne i z rozmarzeniem mówi „cebula!” :) Uwielbiam tę scenę, ten film, a już szczególnie prozę Edwarda Redlińskiego, za prawdziwość, dosadność i niezwykły humor. Edward Redliński jest mistrzem obserwacji, który z otaczającej go (nas!) rzeczywistości potrafi odfiltrować najbardziej aromatyczną esencję. Cebula dzisiaj to tylko dodatek, ale w ciężkich czasach cebula była składnikiem, który ożywiał wiele dań, a bywał też ich bazą. Nasi przodkowie jadali chleb z surową cebulą. Kolejne pokolenia szukały jednak nieco subtelniejszych form przygotowania cebuli i tak właśnie powstał przepis na duszoną cebulę z pomidorami. Danie to podajemy na ciepło na kromce chleba. Alternatywę stanowią jabłka starte na tarce, którymi można zastąpić pomidory.

Przepisem podzieliły się panie z Koła Gospodyń Wiejskich w Bratkówce (gmina Wojaszówka). Został on opublikowany w zbiorze regionalnych receptur kulinarnych pt. „Czarnorzecko-Strzyżowska kraina smaków. Tradycyjne przepisy kulinarne Kół Gospodyń Wiejskich z terenu działania Stowarzyszenia Czarnorzecko-Strzyżowska Lokalna Grupa Działania”.

Cebula duszona z pomidorami – kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 600 g cebuli
• 50 g smalcu (lub innego tłuszczu)
• 100 g pomidorów
• sól, pieprz

Cebulę obieramy i kroimy w kostkę lub paski. Jeśli pokroimy ją zgodnie z linią włókien, w tak zwane piórka, nawet po uduszeniu zachowa swój kształt i nie zamieni się w papkę. Tłuszcz podgrzewamy na patelni i smażymy cebulę do lekkiego zrumienienia. Podlewamy ją kilkoma łyżkami wody i krótko dusimy pod przykryciem. Pomidory obieramy ze skórki i kroimy w małą kostkę. Dodajemy do cebuli i razem dusimy. Przyprawiamy do smaku solą i pieprzem. Podajemy jako dodatek do chleba.

Cebula duszona z pomidorami – kuchnia podkarpacka

Cebula duszona z pomidorami – kuchnia podkarpacka

Więcej regionalnych przepisów znajdziecie w zakładce

KUCHNIA PODKARPACKA

Zapraszam :)

Sos cebulowy – kuchnia podkarpacka

Sos cebulowy - kuchnia podkarpacka

Różnego rodzaju mięsa podawane zgodnie z recepturami dawnej kuchni dworskiej nie mogły obyć się bez sosów. Słodki gęsty sos cebulowy zakwaszony odrobiną octu jabłkowego to wyszukany dodatek do mięs, który podobno podawano niegdyś w dworku Błotnickich w Dzikowcu koło Kolbuszowej. Smak sosu jest tak niecodzienny, tak bogaty mimo niewielu składników, że bez wątpienia nie wywodzi się on z prostej kuchni chłopskiej, w której raczej próżno szukać dań łączących te trzy smaki jednocześnie: słodki, słony i lekko kwaśny. Ten wyszukany dodatek doskonale sprawdza się we współczesnej kuchni, więc zachęcam do jego wypróbowania :)

Przepis pochodzi ze strony Powiatu Kolbuszowskiego http://www.powiat.kolbuszowski.pl/smaki-powiatu/smaki-historyczne/

Sos cebulowy - kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 4 średnie cebule
• 4 łyżki masła
• 2 łyżki mąki pszennej
• 2 szklanki rosołu (najlepiej wołowego)
• 2 łyżki octu jabłkowego lub winnego
• 5 płaskich łyżek cukru

Cebulę kroimy w kosteczkę i w garnku z grubym dnem przesmażamy na maśle na złotobrązowy kolor. Do cebuli dodajemy mąkę, mieszamy i jeszcze chwilę razem smażymy. Dolewamy gorący rosół, stawiamy na małym ogniu i mieszamy aż sos zgęstnieje i nie będzie czuć smaku mąki. Dodajemy ocet. Na suchej patelni karmelizujemy cukier, podgrzewając go to momentu, kiedy zacznie brązowieć. Skarmelizowany cukier dodajemy do sosu i przyprawiamy go do smaku solą. Podajemy gorący.

Sos cebulowy - kuchnia podkarpacka

Zapraszam do zakładki KUCHNIA PODKARPACKA :)

Powidła ze śliwek węgierek – kuchnia podkarpacka

Powidła ze śliwek węgierek - kuchnia podkarpacka

Nie będę przekonywać, że domowe powidła są najlepsze, bo to sprawa oczywista, ale będę Was przekonywać, że można przygotować powidła bez mieszania ich podczas kilkugodzinnego gotowania na wolnym ogniu. Już w ubiegłym roku przetestowałam sposób Pań z Koła Gospodyń Wiejskich w Rogoźnicy (gmina Głogów Małopolski) i w tym roku do niego wracam, ponieważ sprawdził się doskonale. Ważne, by użyć do tego celu garnka o grubym dnie i powstrzymać się od mieszania powideł łyżką. Raz pomieszane, zaczną przywierać do dna i trzeba będzie stać przy garnku i mieszać godzinami. Można natomiast od czasu do czasu lekko potrząsnąć całym garnkiem, żeby śliwki mieszały się ze sobą.

Powidła można przygotować zarówno z pierwszych, wakacyjnych węgierek, jak i z tych późnych, już lekko przemarzniętych. Powidła z późnych węgierek są słodsze, mają bardziej wyrazisty smak, gęstszą konsystencję i ciemniejszy kolor. Wczesne węgierki mogą wymagać nieco dłuższego gotowania (o godzinę), a powidła z nich przyrządzone są zwykle nieco jaśniejsze i lekko kwaskowe.

Z podanych w przepisie proporcji powidła wychodzą dość słodkie, więc można zmniejszyć ilość cukru, jeśli ktoś ma takie upodobania.

Przepis został opublikowany w zbiorze przepisów kulinarnych „Tradycja, smak i wdzięk”, wydanym przez LGD „Eurogalicja”.

Powidła ze śliwek węgierek - kuchnia podkarpacka

Składniki na około 12 słoiczków:

• 5 kg śliwek węgierek
• 1 kg cukru
• 2 łyżki octu

Śliwki węgierki myjemy i usuwamy z nich pestki. Wkładamy do nieuszkodzonego garnka z grubym dnem, zasypujemy cukrem, skrapiamy octem i przykrywamy. Uwaga: nie wolno mieszać!

Śliwki odstawiamy na 12 godzin. Następnie, nie mieszając, gotujemy całość na wolnym ogniu przez 4 godziny.

Gorące powidła nakładamy do słoików i pasteryzujemy. Po wystygnięciu powidła gęstnieją.

Powidła ze śliwek węgierek - kuchnia podkarpacka

Zapraszam do zakładki

KUCHNIA PODKARPACKA

po więcej pomysłów na regionalne specjały :)

Ser z cybuchami – kuchnia podkarpacka

Ser z cybuchami – kuchnia podkarpacka

Szukając odpowiedzi na pytanie, co dokładnie oznacza słowo cybuchy, w pierwszym odruchu zapytałam o to wujka google. No i  niespodzianka, nie wiedział. Widać podkarpackie regionalizmy nie są wystarczająco popularne.

Szczęśliwie na Facebooku nie brakuje osób, które pomogły mi znaleźć odpowiedź na to pytanie.

Cybuchy to u nasady białe, a potem zielone liście (tak, liście) wyrastające z głowy cebuli. Nazywane są zwykle szczypiorem. W odróżnieniu od szczypiorku, cybuchy są grube, mięsiste i mają bardzo intensywny smak. Walory te sprawiły, że w Przysiekach koło Jasła do chleba często podawało się niegdyś ser z cybuchami, czyli twaróg ze śmietaną i grubym szczypiorem. Posiłek prosty i skromny, a jednak treściwy i smaczny.

Jest taki moment w filmie Konopielka, kiedy dziadek (ojciec głównego bohatera) na widok stołu zastawionego z powodu wyjątkowej okazji z taką wielką czułością wypowiada słowo „cybuli”. Zawsze uśmiecham się na to wspomnienie. Dzisiaj cebula to tylko jedno z wielu warzyw. Używamy go do większości wytrawnych dań, ale zawsze jest tylko dodatkiem. Trudno uwierzyć, że był kiedyś rarytasem, a dzieci były szczęśliwe kiedy mogły zjeść kromkę chleba ze słoniną i cebulą :)

Przepis pochodzi od pań z Koła Gospodyń Wiejskich Przysieki (gmina Jasło) i został opublikowany w zbiorze przepisów pt. „Tradycyjne potrawy gminy Skołyszyn”.

Składniki:

• 1 kg białego sera
• 1 szklanka śmietany
• 2 pęczki cybuchów
• sól do smaku

Ser przekładamy do miski i rozcieramy go drewnianą łyżką, po czym dodajemy śmietanę i dalej rozcieramy. Do sera dodajemy cybuchy, solimy do smaku i mieszamy całość.

Ser z cybuchami – kuchnia podkarpacka

Zapraszam do zakładki KUCHNIA PODKARPACKA :)

Dynia duszona do chleba – kuchnia podkarpacka

Dynia duszona do chleba - kuchnia podkarpacka

W kuchni podkarpackiej dynia wykorzystywana jest przede wszystkim jako główny składnik prostej zupy na mleku, zwanej dynianką bądź banianką, podawanej z zacierką albo kluskami. Z dyni smaży się też racuchy, przygotowuje surówki, a nawet używa się jej jako składnik ciasta drożdżowego.

Dynia duszona do chleba to rodzaj smarowidła, które zaskoczy wielbicieli tego warzywa. Dzięki dodaniu do niej koperku, natki pietruszki i szczypiorku nabiera wyjątkowego smaku i bardziej przypomina wytrawne pasty do chleba, niż warzywo kojarzone ze słodkim posmakiem. Dobrze komponuje się z pomidorem, cebulką czy kiszonym ogórkiem. Sprawdzi się też podana na krakersikach. Z powodzeniem zastąpi tradycyjne pasty na śmietanie, choćby pastę jajeczną. Jednym słowem warto sobie czasem na śniadanie lub kolację przygotować coś smacznego i nietypowego, takiego jak dynia duszona do chleba.

Przepis pochodzi od pani Elżbiety Janocha z miejscowości Potok, gmina Jedlicze. Źródło: „Wielka księga tradycji kulinarnych województwa podkarpackiego” wydana przez Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia "Pro Carpathia".

Dynia duszona do chleba - kuchnia podkarpacka

Składniki:

• 700 g dyni (najlepiej odmiany zwyczajnej, małosłodkiej)
• 1 łyżka masła
• ½ łyżeczki cukru
• ½ łyżeczki soli
• 1 łyżka mąki pszennej
• ½ łyżki posiekanego koperku
• ½ łyżki posiekanej natki pietruszki
• ½ łyżki posiekanego szczypiorku

Dynię obieramy i kroimy w cienkie plasterki. Można też zetrzeć ją na tarce. Dodajemy masło, cukier, sól oraz mąkę i często mieszając dusimy na patelni lub w garnku z grubym dnem aż zmięknie. Ewentualnie doprawiamy do smaku solą. Na koniec dodajemy koperek, natkę i szczypiorek.

Tak przygotowana pasta smaczna jest i na ciepło i na zimno. Podaje się ją na chlebie, bądź grzankach.

 

Dynia duszona do chleba - kuchnia podkarpacka

Więcej przepisów na podkarpackie dania znajduje się

w zakładce KUCHNIA PODKARPACKA

Znajdziecie tam między innymi regionalne DANIA Z DYNI:

Bieszczadzkie racuchy z dyni

Surówka z dyni i jabłka

Dyniowe ciasto drożdżowe